Sypnęło śniegiem, powiało mrozem i styczeń minął. Pierwszy miesiąc zabawy " Nici, nitki i niteczki" również minął w zimowych klimatach;)

Na zabawę zgłosiliście 26 prac. Techniki były bardzo zróżnicowane, a tematyka zimowo-misiowa ;) 

Prace prezentuję w kolejności zgłaszania. Niektóre prace nieco przycięłam na potrzeby tego posta. Przypomnę, że blogger preferuje zdjęcia w kwadracie (1080x1080).

Makramowe ozdoby Kasi z bloga Moje hobby, moja pasja

Splocik po raz drugi z frywolitkowymi śnieżynkami z bloga Moje, splocikowe oczka - lewe, prawe i...
Zakładka do książki w wykonaniu Renaty z bloga to, co lubię...

 Luty to dla mnie dwa skojarzenia.

Kiedy dzisiaj myślimy o tym miesiącu, pierwszym skojarzeniem są Walentynki, które jakiś czas temu wkroczyły do naszej tradycji, mimo wielu sprzeciwów. Jedni twierdzą, że Dzień Zakochanych to głupie święto, inni, że romantyczne, jeszcze inni wzruszają tylko ramionami... 

Natomiast przed laty luty nierozerwalnie związany był ze staropolskim przysłowiem " Idzie luty, podkuj buty", co oznaczało, że nadchodzą największe zimowe mrozy i należy się przygotować na te srogie warunki atmosferyczne. Ostatnie lata mocno nadwyrężyły sens tego przysłowia, bo zimy były stosunkowo łagodne, ale tegoroczna zima dała się nam we znaki - jak nie mrozem, to śniegiem lub gołoledzią. I zapowiada się, że nie zamierza jeszcze odpuścić...

W związku z powyższymi rozważaniami zimowo-walentynkowymi ogłaszam, że luty w naszym niteczkowym wyzwaniu będzie upływał pod znakiem serc, miłości, ciepła, a także zimy ...i może czegoś pysznego;)
Pamiętajcie, tworzymy to, co jest Wam przydatne, co Wam się podoba lub co sprawia Wam przyjemność i radość. 
Tworzymy z sercem - to takie niepisane prawo rękodzielniczek, które w lutym powinno przyświecać nam szczególnie.
Powyższe wskazówki być może w jakiś sposób Was zainspirują. Może podsuną jakiś fajny pomysł.

Pamiętajcie - mogą być serca, muffinki, ciepłe szale, kolorowe skarpetki, ogniste czerwienie, romantyczne róże i co tylko przyjdzie Wam do głowy. Nie trzymajcie się sztywno moich propozycji, bo to tylko pomysły.
Róbcie to, co Wam w duszy gra.

Wybór nici, nitek czy niteczek oraz techniki, którą wykonacie swoją pracę, jest całkowicie dowolny.
Już jestem ciekawa, jakie wspaniałe prace stworzycie. 

Gotowe posty ze swoją lutową pracą linkujecie pod tym wpisem w komentarzach.

A zatem do dzieła!

Pozdrawiam,

Anetta (Jamiolowo)

 Ale mnie wzięło na te misie. W ogóle nie powinnam zaglądać na Pinteresta ... Tym razem nie za duży misiaczek zrobiony na drutach. To  niedźwiedź polarny, bo ma nawet taką mordkę jak prawdziwe niedźwiedzie. Choć nie ukrywam, że z profilu przypomina mi nieco utuczoną mysz z małymi uszkami. 

I tyle na dziś.

Pozdrawiam,

Anetta(Jamiolowo)

P.S. Kto ma jeszcze jakąś zimową lub miśkową pracę na niteczkową zabawę, proszę wrzucić link do niej w komentarzu :)

 Dzisiaj mały osiołek na drutach w kolorach prawie naturalnych - ciało osiołka jest szare, a mordkę ma białą, choć w naturze chyba nie jest aż taka biała.

Kiedy zobaczyłam to niewielkie oślątko, pomyślałam, że to nieprawdopodobne by zrobić je na drutach. A jednak jest to możliwe i całkowicie wykonalne.  Do produkcji wykorzystałam włóczkę z KIK-u białą i szarą, które są dość mechate, więc po lekkim wyczesaniu osiołek wyglądałby bardzo włochato. Osiołka zrobiłam drutami nr 2,5. Ma wysokość ok. 3,7  cm i długość (?) ok. 5  cm. Można go wykorzystać jako breloczek do kluczy lub zawieszkę do plecaka. 

Tak jak wspominałam wcześniej-druty były moją pierwszą techniką rękodzielniczą, którą opanowałam w bardzo dobrym stopniu przede wszystkim z niemieckich Burd i naszych rodzimych "Wzorów i wykrojów", które były dość popularną gazetką w latach 80-tych XX wieku. Do dzisiaj mam kilkanaście starych numerów, które lubię sobie czasami przejrzeć. Jednak chciałam napisać całkiem coś innego- bardzo mocno zdziwiłam się nowinkami "technicznymi" w dzierganiu. To, że gubi się oczka w prawo lub lewo, to wiedziałam od początku swojej nauki na drutach, ale że można podobnie dodawać oczka, to nie wiedziałam... Naprawdę - człowiek uczy się przez całe życie.

Śmiało mogę powiedzieć, że taki niepozorny osiołek wymagał naprawdę dość dobrego przygotowania w dzierganiu. Musiałam wykorzystać : gubienie oczek w prawo i lewo przy mordce, dodawanie oczek dwoma sposobami, skrócone rzędy na plecach, I-cord dla łapek. I na koniec dodam, że całość poza uszkami i przednimi łapkami wykonana jest czterema drutami jak skarpetka, a początek głowy i ciałka to  tylko po 2 oczka rozłożone na trzech drutach w początkowej fazie dziergania.

 Kiedy w nitkowym wyzwaniu wspomniałam o misiu jako jednym z motywów przewodnich stycznia, nie myślałam, że tak mnie wciągnie to "miśkowanie".

Pierwszy powstał miś na drutach w reglanowym sweterku i czapie, który pokazałam wcześniej we wpisie Zimowy miś. Potem chciałam wypróbować wzór z YT i powstało  misiowe maleństwo w szaliczku. A na końcu zrobiłam frywolitkowego miśka i w ramach sprawdzania wzoru zrobiłam taką niby pandę.

Śmiało mogę napisać, że w tegorocznym styczniu miśków miałam wiele...

Chciałam zrobić tego miśka z grubszej włóczki i muszę się przyznać, że nie umiałam...Wydawał mi się wielki i niekształtny, więc sprułam to, co zrobiłam i zaczęłam od nowa kordonkiem Kaja 15 i szydełkiem 0,9. To link do filmiku z polarnym misiem, gdyby komuś się spodobał. 

Moje maleństwo ma niecałe 5 cm wysokości i może być breloczkiem do kluczy. Choć biały kolor będzie wtedy bardzo niepraktyczny;)

O tym misiu już pisałam, więc nie będę się powtarzać. Mogę jedynie napisać, że robi się go dość szybko i przyjemnie - od głowy w dół. Nogi i łapki są zszyte i przyszyte do ciała.

Te frywolitkowe maluszki to była bardzo spontaniczna akcja. Pierwszego -żółtego -zrobiłam z nici, które akurat miałam nawinięte na czółenkach. Technicznie misie są bardzo proste i robi się je ok. 15minut, a więc szybko. Dominującym elementem są łuki i dosłownie 3 kółka.

 Na zabawę Nici, nitki i niteczki przygotowałam zabawkę misia. Jak najbardziej w zimowym klimacie, bo lubię, kiedy posty współgrają z porą roku.

Misia zrobiłam na drutach, bo był to dla mnie taki symboliczny powrót do korzeni, ponieważ swoją przygodę z rękodziełem zaczynałam właśnie od robienia na drutach. Kiedyś opisywałam tę niezwykłą przygodę. Do prawie 17 roku życia byłam prawdziwym antytalenciem robótkowym. Kiedy należało coś przygotować na lekcje ZPT w podstawówce, to musiałam prosić mamę lub sąsiadki o pomoc, czytaj zrobienie danej pracy, bo nic nie potrafiłam zrobić. Dla młodszych czytelników małe wyjaśnienie ZPT to były zajęcia praktyczno-techniczne, na których uczeń miał nauczyć się podstawowych czynności życia codziennego, czyli wbijania gwoździ w deskę , a nie w rękę, pieczenia ciasta, szycia na maszynie koszmarnego fartuszka, obrzucania brzegów chusteczek do nosa mereżką, robienia na drutach kapci z włóczki, która była okropna w dotyku i jakość dziwnie piszczała, wyszywania krzyżykami powłoczki na poduszkę itp... Idea zajęć była piękna, ale wykonanie dużo gorsze. Nie umiałam nic robić - bałam się, że  przyszyję sobie palec maszyną do szycia, że utłukę palce młotkiem, szydełkiem lub drutem wybiję oko itd... Nie wiem, skąd się brały u mnie te dziwne pomysły, bo i babcia i mama potrafiły szyć, haftować, cerować, szydełkować i robić na drutach i wszystkie niezbędne sprzęty mieliśmy w domu. 

Kiedy miałam około 17 lat, nagle przeżyłam robótkowe oświecenie. Dzisiaj powiedzielibyśmy, że znalazłam odpowiednią motywację do nauki różnych technik rękodzielniczych. Na pierwszy ogień poszły druty, bo bardzo chciałam mieć sweter rodem z gazetki "Wzory i wykroje" z lat 80-tych minionego wieku . Jednak, aby zrobić sweter trzeba, trochę więcej niż sama chęć. Z koleżanką z klasy Wiesią spędziłyśmy całe zimowe ferie na produkowaniu naszych swetrów - wykonanych jerseyem, czyli ściegiem gładkim, ale z wrobionymi motywami kwadratów i linii. Siedziałyśmy tak w ciszy, z wywieszonymi językami -to chyba nam pomagało w machaniu drutami, a raczej jednym drutem, bo drugi trzymałyśmy na sztorc między nogami, żeby oczka nam nie pospadały... I mozolnie przerabiałyśmy oczko za oczkiem, rząd za rzędem. Nasze pierwsze swetry może zbyt urocze nie były, ale byłyśmy z siebie mega dumne. Potem już poszło. Robiłam swetry z warkoczami lub ażurami, czapki, wielometrowe szale i kolorowe, żakardowe skarpetki. A potem na wiele lat porzuciłam druty. Czasami zrobiłam jakąś chustę lub inny drobiazg...

Kilka dni temu zobaczyłam misia zrobionego na drutach. Pomyślałam - wielkiej filozofii w tym nie ma, więc sięgnęłam do pudła z włóczkami i drutami i poczyniłam takiego oto misia.

Czapka ma otwory na uszy, a reglanowy sweter wysoki golf i wyszytego muchomora. Nogi i rączki zszyłam ściegiem materacowym, a otwór w brzuchu połączyłam niewidocznym szwem "oczko w oczko". Miś wykonany jest z mieszanki wełny, alpaki i akrylu (Milano) w kolorze beżowym, a sweter i czapka z mieszanki bawełny z akrylem (Gazzal Baby cotton) w kolorze jasnożółtym (?). Wysokość misia to ok. 22 cm z czapką.

Zimowy miś wędruje na zabawę Nici, nitki i niteczki, do której zapraszam wszystkich miłośników i miłośniczki robótek z wykorzystaniem wszelkiego rodzaju nici, nitek, wełen, włóczek, mulin, kordonków, sznurków, a nawet tasiemek.

Pozdrawiam,

Anetta (Jamiolowo)